Τα άφθονα νερά των ποταμών της Κακοπετριάς, Καρκώτη και Γαρίλλη, έδωσαν την ώθηση για την κατασκευή νερόμυλων. Ο Μύλος της Γωνιάς ήταν ένας από αυτούς. Κτίστηκε πάνω από τον κεντρικό δρόμο, στην αριστερή όχθη του ποταμού του Αγίου Νικολάου-παραπόταμου του Καρκώτη- και άλεθε σιτάρι και κριθάρι μετατρέποντάς το σε αλεύρι.

Οικοδομήθηκε στα 1754 από ένα ιεροδιάκονο της Μονής του Αγίου Νικολάου. Οι μαρτυρίες συμφωνούν πως ο συγκεκριμένος Μύλος αρχικά ήταν ιδιοκτησία της Αρχιεπισκοπής και στη συνέχεια πέρασε στα χέρια άλλων ιδιοκτητών. Μια πληροφορία υποστηρίζει πως αγοράστηκε από την Αρχιεπισκοπή έναντι αντίτιμου τριακόσιων λιρών από ένα ιδιοκτήτη, ενώ από μια άλλη προκύπτει πως αγοράστηκε από πέντε άτομα με αντίτιμο διακοσίων πενήντα λιρών. Ο μύλος ήταν τόσο δημοφιλής τον τότε καιρό που συχνά χρειαζόταν μέχρι και 5 μέρες αναμονής για να εξυπηρετηθούν οι αγρότες.

Ο μύλος βρισκόταν σε λειτουργία μέχρι το 1950. Αναπαλαιώθηκε το 1980 και σήμερα αποτελεί σημείο ενδιαφέροντος της περιοχής και πόλος έλξης για τους επισκέπτες.

Ο μύλος αποτελείται από μια μεγάλη τετράγωνη ξύλινη σκάφη, η οποία στενεύει προς τα κάτω. Μέσα σ’ αυτή τη σκάφη έριχναν τα δημητριακά, το σιτάρι και το κριθάρι και από εκεί κατέληγαν στο μέσο των δύο μυλόπετρων. Ανάλογα με το μοχλό που τοποθετείτο πάνω στην κάθε μυλόπετρα, τα δημητριακά αλέθονταν άλλοτε σε μικρούς και άλλοτε σε χοντρούς κόκκους.